microsurfer v2.0

Βρες που κρέμονται

2012-01-25T11:34:00.000+02:00

Πέτυχα σήμερα αυτή τη διαφήμιση καθώς σέρφαρα στα ίντερνετς και μπορώ να πω οτι τώρα νιώθω πιο
ήρεμος που ξέρω που κρέμονται οι φίλου μου να πάω και 'γω. Φίλοι εντοπιστής λήψη ΤΩΡΑ.

I've got nothing

2012-01-24T04:00:00.009+02:00

Πέρασαν 2 μήνες και κάτι που δεν έγραψα κάτι ουσιώδες στο blog. Μπήκε και ο καινούργιος χρόνος και πρέπει και γω να γράψω για το πώς ήταν η προηγούμενη χρονιά και το πώς το 2012 θα με κάνει περισσότερο διανοούμενο (πόσο ακόμα πια). Το 2011 μου βγήκε από τον κώλο κυριολεκτικά. Λίγα λεπτά πριν την πρωτοχρονιά βρισκόμουν στο μπάνιο και έχεζα. Μπαλοθιές και βεγγαλικά με εμψύχωναν να βγάλω το ζουμερό κουράδι το οποίο μέσα σε 40 δεύτερα παρακαλώ – γλίστρησε ξεψυχώντας στους σωλήνες της αποχέτευσης και αφού σκουπίστηκα, βγήκα πανηγυρίζοντας τον ερχομό του νέου έτους. Γενικά δεν περιμένω πολλά από τον καινούργιο χρόνο, το μόνο που θέλω να δω είναι αν όντως θα έρθει το τέλος του κόσμου ή τσάμπα μαζεύω τρόφιμα στο υπόγειο.

Αν και ξεκίνησα και μια αναπάντεχη συγκατοίκηση που έχει αλλάξει τη ζωή μου (προς το καλό) δεν θα ήθελα να σου γράψω γι’αυτό, το βρίσκω λίγο ανούσιο – like, who cares. Πέρα από αυτό τα υπόλοιπα νέα μου είναι μόνο δουλεία που ευτυχώς πάει καλά ως τώρα. Μου πήρε η αδερφή μου δώρο για την γιορτή μου ένα μικρό ξύλινο Βούδα που άμα του τρίψεις τη κοιλία λένε σου φέρνει γούρι και λεφτά και έχω ξεσκιστεί να τον τρίβω σα λυχνάρι μπας και βγει το τζίνι από τον κώλο του. Α ναι στα ενδιάμεσα τερμάτισα κάμποσα παιχνίδια στο PS3, τα highlights ήταν το Uncharted 3 που γάμησε όπως ήταν αναμενόμενο και και Resistance 3 με μπόλικο μπιστολίδι και εξωγήινους, τσίτα στην τεστοστερόνη να ουμ μη ξεχνιόμαστε. Guns, boobs and explosions που λέει και ο Φίλιππος. Περιμένω πως και πώς να βγει τίποτα της προκοπής να λιώσω γιατί με εχει φάει η ρουτίνα, μόνο δουλεύω. Το μόνο που με στεναχωρεί σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι δεν παίζω αρκετή μουσική και δεν προλαβαίνω να γράψω κάτι. Συνήθως είμαι πολύ κουρασμένος η σαπίζω στη καρέκλα του υπολογιστή. Θα ήθελα να τα ρίξω όλα πάλι στη κωλοπόλη που ζω και στη μηδαμινή μουσική κοινωνία της αλλά πλέον ξέρω ότι και να έβρισκα παρέα να παίξω δεν θα τα προλάβαινα όλα. Τουλάχιστον ο καλός μου φίλος Φίλιππος που προανέφερα έχει κάνει ένα αξιοπρεπές γκρουπάκι στην Σκωτία που σπουδάζει και τον καμαρώνουμε και εμείς από το φέησμπουκ.

Πάρε μια γεύση από BB King μπας και φτιάξει καθόλου η ημέρα σου, είναι αυτός με τα μαλλιά και τη πλάτη γυρισμένη (he is too cool for the camera) :

Καλά Χριστούγεννα κτλ.

2011-12-24T18:57:00.001+02:00

I'm sorry Mario

2011-11-13T16:16:00.002+02:00

Nothing but the Truth

2011-10-29T13:29:00.003+03:00

Κωλάρες

2011-10-26T22:33:00.004+03:00

Αφιερωμένο στους 15 επισκέπτες του μπλόγκ μου που σύμφωνα με το Google Analytics με επισκέφτηκαν ψάχνοντας με τη λέξη "κωλάρες". Αγαπητέ ανώνυμε τσοντάκια, συγνώμη αν σε απογοήτευσα.

Heavy Crysis

2011-10-21T15:58:00.007+03:00

Ήθελα να κάνω και γω ένα πολιτικοποιημένο πόστ αλλά όπως κάνουν όλοι οι «σοβαροί» μπλόγκερς πλέον σχολιάζοντας τα χάλια μας αλλά παράλληλα ήθελα να σου πω για το Heavy Rain που τερμάτισα στο PS3 (coz i’m that awesome) και γι’αυτό θα σου πω και για τα δυο.
Ποτέ δεν έπαιρνα θέση στη πολιτική σκηνή, έχω μερικούς φίλους που υποστηρίζουν κάποιες πολιτικές παρατάξεις πάντα όμως σε τέτοιου είδους συζητήσεις έμενα απλά παρατηρητής. Αλλά ξέρεις κάτι; Αυτό είναι τελικά το πρόβλημα, το να μένεις παρατηρητής. Μεγαλώνοντας σα κλασσικό Ελληνόπουλο πάντα έβλεπα τη διάφορα μας σε σχέση με άλλες χώρες, είτε στο εκπαιδευτικό σύστημα είτε για το πόσο «Ελληνάρες» είμαστε. Αυτό δεν με έκανε να αγαπήσω ιδιαίτερα την χώρα μου. Όμως κατάφερα να αγαπήσω κάποιες παραδώσεις και να σέβομαι την ιστορία της. Kαταβάθος θέλω να νιώθω υπερήφανος όταν λέω ότι είμαι Έλληνας. Υπάρχει επίσης μέσα μου η αίσθηση της δικαιοσύνης και ένα κομμάτι του εαυτού μου θέλει να επαναστατήσει. Νιώθω όσο μεγαλώνω το πόσο με επηρεάζουν όλα αυτά που συμβαίνουν και παράλληλα νιώθω μια απέραντη απόγνωση γιατί δεν βλέπω από πού να πιαστώ και να σκαρφαλώσω αυτό το τεράστιο βουνό με σκατά. Η εικόνα που έχω σχηματίσει για την Ελλάδα είναι σαν ένα βρόμικο και χιλιοχρησιμοποιημένο ταψί, που όλοι έχουν φάει από αυτό - ξεχασμένο σε έναν φούρνο για χρόνια. Όσο και να το τρίψεις για να το ξαναχρησιμοποιήσεις δεν πρόκειται να φύγει η μπίχλα των τόσων χρόνων – στο τέλος θα πρέπει να αγοράσεις καινούργιο.

Θα ήθελα να πιστέψω πολύ σαν νέος άνθρωπος ότι εάν αγωνιστώ θα το δει ο δίπλα μου και θα το εκτιμήσει, θα νιώσει την ανάγκη και την αγανάκτηση μιας και βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα και θα πιάσει από την άλλη μεριά το πανό της αγανάκτησης να με βοηθήσει στον αγώνα. Όσο όμως δεν το βλέπω να γίνεται τόσο περισσότερο μου μπαίνει στο μυαλό να γίνω και γω μετανάστης της εποχής μου. Βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι της προάλλες και πήρα μέρος σε μια συζήτηση για τον Δημήτρη Καζάκη και για την ομιλία του που έκανε πρόσφατα στα Χανιά. Ο Καζάκης είναι ένας από τους μεσσίες της εποχής μας – όπου έρχεται να μας σώσει βγάζοντας στη φόρα τις αλήθειες και μιλώντας με τη φωνή του αγανακτισμένου λαού, χωρίς να δηλώνει ότι είναι σε κάποιο κόμμα δεν είναι της μόδας πλέον. Άκουσα προσεκτικά τι έλεγαν και κάποιες ομιλίες του στο ραδιόφωνο. Παράλληλα ήταν εκεί ένας άλλος φίλος κουμουνιστής από κούνια. Για να μη στα πολυλογώ η συζήτηση εξελίχτηκε στο να συζητάνε για το τι έχει και δεν έχει πει το ΚΚΕ και κάνει όλα αυτά τα χρόνια σε σχέση με τα άλλα κόμματα που διοικούν τόσα χρόνια.

Instant triple facepalm, ήταν μια ελεεινή στιγμή που με εξόργισε γιατί η γενιά μου δεν θέλω να καταλήγει σε αυτά και να αναλώνετε. Αμέσως είχα απέναντι μου 2 πλευρές – τον υποστηριχτή του Καζάκη που θα σώσει τον κόσμο με τις αλήθειες του και τον οld school υποστηριχτή του λαού Κνίτη ο οποίος αγαπάει το κόμμα του φανατικά. Η κοινή συνείδηση πήγε περίπατο. Όταν ρώτησα τον φίλο μου που έλεγε για τον Καζάκη εάν θα πήγαινε σε μια πορεία που θα γινόταν για κάποιο κοινό σκοπό που όμως θα την διοργάνωνε η ΚΝΕ μου απάντησε μονολεκτικά «όχι». Πρέπει ο αγώνας σου να έχει και μια στάμπα κόμματος ή κινήματος. Αλλιώς δεν είναι αγώνας. Δεν θέλω να πάρω μέρος σε καμία πλευρά ούτε να προτείνω καμία λύση. Βλέπω τι γίνεται έξω - ενημερώνομαι και δεν είμαι χαζός. Είμαι η συνειδητοποιημένη και μορφωμένη γενιά της Ελλάδας που μεγάλωσε τις δεκαετίες που όλοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια όμως δεν κακόμαθε, στέκεται περήφανα στα πόδια της. Που έμαθε να ξεχωρίζει το σάπιο από το ώριμο. Που τα παιδιά της θα μπορούσαν να κάνουν μια καινούργια αρχή και εάν δω μια μικρή ηλιαχτίδα στο σκοτάδι αυτής της τεράστιας κωλοτρυπίδας που μας χέζει τόσο καιρό, θα αγωνιστώ όσο χρειάζεται.

Aaaanyhoo πέρα από όλα αυτά, ένα από τα γαμηστερά exclusive του PS3 που ψόφαγα να παίξω ήταν το Heavy Rain. Το Heavy Rain είναι στην ουσία ένα παιχνίδι – ταινία όπου οι κινήσεις σου εξελίσσουν το σενάριο και ανάλογα με το τι επιλέγεις να κάνεις έχει και διαφορετικό τέλος. Από άποψη γραφικών είναι πολύ καλό. Πολλές λεπτομέρειες αν και λίγο το facial animation με χάλασε γιατί με έχει κακομάθει το LA Noir αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας. Επίσης άλλο ένα σπαστικό κομμάτι του παιχνιδιού είναι οι μαλακίες που πρέπει να κάνεις για να προχωρήσει το παιχνίδι και έχουν να κάνουν με καθημερινά πράγματα, πχ να μαγειρέψεις μια ομελέτα ή να βάλεις τον γιο σου να κλείσει την τηλεόραση και να πάει να διαβάσει. Δίνουν μια άλλη αίσθηση στο παιχνίδι και κλίμα δεν λέω όμως από ένα σημείο και μετά το βαρέθηκα μου θύμισε Sims. Gief pewpew λέμε.

Το Heavy Rain είναι στην ουσία ένα ψυχολογικό thriller και η ιστορία έχει ως εξής: Ο Ethan Mars είναι ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού που προσπαθεί να σώσει τον γιο του από τον Origami Killer ενός serial killer που απαγάγει μικρά παιδιά και τα πνίγει μέσα σε νερό βροχής. Μέσα από μια σειρά δοκιμασιών που τον αναγκάζει ο Origami Killer να κάνει, συλλέγει γράμματα για να συμπληρώσει την διεύθυνση που βρίσκεται ο γιος του και να τον προλάβει πριν πεθάνει. Οι δοκιμασίες είναι αρκετά hardcore (όπως πχ να κόψει το δάχτυλο του με έναν από τρεις διαφορετικούς τρόπους μπροστά σε μια κάμερα) και στην ιστορία παράλληλα μπλέκονται και άλλοι χαρακτήρες (επίσης playable) όπως ένα πράκτορας του FBI, μια δημοσιογράφος και ένας ιδιωτικός ντεντέκτιβ. Η πλοκή εξελίσσετε αρκετά ενδιαφέρον και υπάρχει αρκετό σασπένς και αγωνιά. Το voice acting και οι σκηνες είναι καλοφτιαγμένες, εάν είσαι παρατηρητής και παίζει άλλος είναι σα να βλέπεις ταινία κανονικά.

Όσο για το gameplay είναι στην ουσία – πάτα το τάδε κουμπί η κούνα το χειριστήριο στη τάδε κατεύθυνση μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο - οι κίνηση του χαρακτήρα και το interaction με αντικείμενα είναι λίγο και γενικά σπαστικά. Πολλές φορές βρέθηκα να παλεύω να στρίψω τον χαρακτήρα για να κοιτάξει και που ήθελα να δω. Παρολαυτά έχει κάποια στοιχεία adventure χωρίς υπερβολικά δύσκολους γρίφους. Φυσικά το δυνατό σημείο είναι η διάρκεια του αν σκεφτείς ότι μπορείς να το ξαναπαίξεις και να διαλέξεις άλλο μονοπάτι και σειρά πράξεων για να δεις τι τέλος θα έχει. Σε γενικές γραμμές το ευχαριστήθηκα και το έπαιξα με παρέα. Μου θύμισε έντονα ένα άρθρο που είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό όταν πήγαινα λύκειο για το πώς θα είναι τα παιχνίδια του μέλλοντος, ταινίες με απίστευτα ρεαλιστικά γραφικά όπου ο παίχτης θα επιλεγεί την εξέλιξη του με τις επιλογές του. God damn you technology.

Feelin' Blue Tonight

2011-10-20T15:57:00.003+03:00

Redemption

2011-10-16T13:37:00.006+03:00

I'll just leave this here

2011-10-14T20:41:00.003+03:00

Triumph of the Nerds

2011-10-09T19:36:00.040+03:00

Πριν αρκετό καιρό στο παλιό blog είχα κάνει ένα ποστ για το iPhone εκφράζοντας τη γνώμη μου. Δεν θα ξεχάσω πόσος άσχετος κόσμος μπήκε και σχολίασε μιας και το έκραζα. Φανταζόμουν πως θα άφριζαν τα fanboys της Apple όταν θα είδαν ότι κάποιος στα internets έλεγε κακά πράγματα για τα πεταμένα τους λεφτά. Αλλά δεν τους αδικώ, εγώ φταίω που ενώ ήξερα έκατσα και έγραψα κάτι τέτοιο. Όχι μη με παρεξηγείς δεν σιχαίνομαι την Apple, μάλιστα στεναχωρήθηκα για τον θάνατο του Steve ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος και οραματιστής που έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στην δημιουργία των υπολογιστών όπως τους ξέρουμε σήμερα, όμως μέχρι εκεί.

Χτες είδα ένα ντοκιμαντέρ του 1996 που λεγόταν Triumph of the Nerds: The Rise of Accidental Empires. Περιέγραφε την δημιουργία των προσωπικών υπολογιστών και την μεταφορά τους από τα τεράστια δωμάτια με φωτάκια που αναβόσβηναν στο γραφείο του σπιτιού σου. Τότε τα πράγματα ήταν αγνά, το να χρησιμοποιήσεις έναν υπολογιστή όπου τότε δεν είχαν ούτε πληκτρολόγια ούτε οθόνες αλλά μόνο κορδέλες με δυαδικό κώδικα, ήταν πολύ δύσκολο και έπρεπε να δούλευες σε κάποια πολυεθνική εταιρία η να είσαι φοιτητής σε κάποιο μεγάλο πανεπιστήμιο. Το 1975 κυκλοφόρησε ο πρώτος personal computer και λεγόταν Altair 8800. Ήταν απλά μια μονάδα επεξεργασίας που με διακόπτες στο μπροστά μέρος προγραμμάτιζες και του έδινες εντολές για πράξεις.

Βλέποντας το αυτό ο Bill Gates και ο συμφοιτητής του στο Harvard Paul Allen άρπαξαν την ευκαιρία και δημιούργησαν την πρώτη γλώσσα προγραμματισμού την BASIC για τον Altair. Τώρα αν δεν καταλαβαίνεις σου λέω ότι αυτό ήταν τεράστιο για την εποχή. Το πρόβλημα όμως ήταν πως ακόμα και αυτό ήταν κάτι μακρινό για τον μέσο nerd να το αποκτήσει. Κάπου εκεί σε ένα γκαράζ ο χίπης Steve Jobs μαζί με τον κολλητό του Steve Wozniak δημιούργησαν τον πρώτο τους υπολογιστή – φτιαγμένο μέσα σε ένα ξύλινο κουτί και κατάφεραν να τον πουλήσουν με το λέγειν του Jobs σε μια έκθεση για ενθουσιώδης του είδους. Σιγά-σιγά να μη στα πολυλογώ η Apple κυκλοφόρησε τον Apple II όπου θεωρήθηκε πρότυπο για τους personal computers και εκεί ήταν η εποχή που πήρε τα πάνω της απότομα κάνοντας τον Jobs και τον εκκεντρικό του χαρακτήρα πολυεκατομμυριούχο. Παράλληλα ο Bill Gates κατάφερε να κλίσει μια συμφωνία με τον κολοσσό την IBM και κυκλοφόρησε το πρώτο λειτουργικό σύστημα της Microsoft το DOS σε κάθε IBM υπολογιστή.

Στα ενδιάμεσα μεσολάβησαν αρκετά, υπήρξαν και άλλες εταιρίες που έκαναν την εμφάνιση τους, μη ξεχνάς την Amstrad, Amiga κτλ όμως η IBM και η νεοφερμένη Apple ήταν σταθμοί για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Εκείνη την εποχή οι προσωπικοί υπολογιστές ήταν κάτι καινούργιο που εξελίχθητε απότομα. Άτομα που κατάλαβαν την ραγδαία ανάπτυξη άρπαξαν ευκαιρίες και έκαναν την διάφορα όπως τον Steve Jobs και τον Bill Gates, ήταν αφοσιωμένοι nerds που δεν τους άρεσαν να χάνουν και εξελίχτηκαν σε σκληρούς επιχειρηματίες. Ο καθένας με το δικό του όραμα. Ο σταθμός της ραγδαίας αυτής ανάπτυξης υπήρξε η δημιουργία του γραφικού περιβάλλοντος χρηστή η αλλιώς GUI που λένε οι nerds. Όταν οι εντολές και το ξενέρωτο πρασινόμαυρο περιβάλλον της οθόνης του υπολογιστή έγινε περισσότερο user friendly με την ανακάλυψη του ποντικιού και των γραφικών στοιχείων στην οθόνη όπου αναπαριστούσαν το desktop ενός πραγματικού γραφείου. Αυτό που είναι για εμάς δεδομένο στου υπολογιστές πλέον δεν ήταν ανακάλυψη ούτε της Apple ούτε της Microsoft.

Το πρώτο γραφικό περιβάλλον αναπτύχθηκε από μια ομάδα προγραμματιστών/οραματιστών της εταιρίας XEROX, αυτής με τους εκτυπωτές. Η XEROX είδε τότε την ανάπτυξη των υπολογιστών και κατάλαβε ότι αργά η γρήγορα ο κόσμος θα πάψει να χρησιμοποιεί την γραφική ύλη. Έτσι χρηματοδότησε ένα project και από αυτό το project δημιουργήθηκε ο XEROX Alto, ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής με γραφικό περιβάλλον με το πρώτο mouse. Το πρόβλημα ήταν εκτός από το κόστος του, η απόρριψη από το ανώτερο συμβούλιο της XEROX που δεν κατάλαβε ότι αυτό που είχαν στα χέρια τους ήταν το μέλλον των υπολογιστών. Ο Jobs τότε σα καλή μαmούνα βλέποντας το κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα και μετά από αυτό κατέληξε στην ανάπτυξη του πρώτου Macintosh υπολογιστή το 1984. Ο Bill αντιλαμβανόμενος την σημαντικότητα του GUI ανέπτυξε λίγο αργότερα τα Windows όπου θύμιζαν αρκετά το λειτουργικό σύστημα του Macintosh. Σε λίγο καιρό σχεδόν όλοι οι υπολογιστές από δευτερεύουσες εταιρίες (εκτός την Apple, duh) θα έτρεχαν με τα πρώτα Windows της Microsoft.

Όλα αυτά ξεκίνησαν από μια ιδέα. Την ιδέα να αποκτήσει ο μέσος χρήστης τον δικό του ηλεκτρονικό υπολογιστή, κάτι που για την εποχή εκείνη ήταν άπιαστο. Η ανάγκη για πληροφόρηση και η μαγεία της τεχνολογίας ώθησε πολλούς να δημιουργήσουν και άλλους να αναπτύξουν ιδέες τρίτων. Τα επιχειρηματικά μυαλά του Steve Jobs και του Bill Gates είναι τα 2 μεγαλύτερα παραδείγματα, δεν είναι σωστό να λέμε ποιος αντέγραψε ποιον (ο Steve έκλεψε την XEROX ουυ), its all business baby. Είμαι χρήστης PC και κατά περιόδους κάτοχος κάποιων Apple προϊόντων. Λόγο της δουλειάς μου δουλεύω με όλα τα λειτουργικά συστήματα αν χρειαστεί και πέφτουν στα χέρια μου διάφοροι υπολογιστές. Δεν κατάφερα έτσι να γίνω fanboy καμιάς πλευράς. Μη σου πω ότι το θεωρώ άσκοπο να φανατιστείς με κάτι τέτοιο, το ίδιο άσκοπο όσο είναι να φανατιστείς με μια ομάδα. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι λόγο της εξέλιξης της τεχνολογίας ο υπολογιστής ή το tablet είναι θέμα lifestyle και αναγκαίο για τον σύγχρονο άνθρωπο. Προσωπικά δεν θα με χάλαγε να είχα ένα mac αλλά δεν θα επένδυα ποτέ τα χρήματα για έναν όταν ξέρω ότι με τα ίδια λεφτά μπορώ να πάρω κάτι πολύ καλύτερο. Ακόμα και αν όλοι λένε ότι είναι ιδεολογία και κουραφέξαλα. Ένας υπολογιστής πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες σου και να σε εξυπηρετεί να κάνεις τις καθημερινές σου εργασίες. Επίσης άλλη μια ηλίθια δικαιολογία που παίρνουν mac μερικοί είναι ότι είναι εύκολο στη χρήση και δε χαλάει ποτέ. Αυτό σαν μηχανικός υπολογιστών σου λέω ότι είναι μέγιστη πίπα. Οι σωστές επιλογές είναι αυτές που κρατάνε στο χρόνο, όλοι οι υπολογιστές χαλάνε. Άλλωστε ο χειρότερος τους εχθρός είναι ο χρήστης.

Με κάτι άλλο που εκνευρίζομαι αφάνταστα είναι όταν όλοι στιγματίζουν την Microsoft με τα Windows. Ναι οκ δεν λέω και μένα μου είχαν βγάλει την παναγία τα 98 και τις μπλε οθόνες των XP (άσχετο αλλά τα ανερχόμενα Windows 8 θα έχουν μπλε οθονες με sadface φατσούλα lol) . Η Microsoft έχει κάνει μεγάλες μαϊμούδιες με το λειτουργικό της σύστημα όμως σαν εταιρία βρίσκεται μέσα σχεδόν σε κάθε επιχείρηση με τα αντίστοιχα προϊόντα της τα οποία είναι πολύ ποιοτικά αλλά και για τον μέσο χρήστη όπως το Office που χρησιμοποιούν όλοι ακόμα και οι Mac users. Για να μην πω για τις γλώσσες προγραμματισμού που έχουν αναπτυχθεί από αυτήν που είναι γραμμένο άπειρο λογισμικό από τρίτους και σελίδες στο ίντερνετ. Άσε τον χώρο του gaming που κατάφερε να στριμωχτεί και να μείνει.

Μπορώ να πω ότι βλέποντας το ντοκιμαντέρ ζήλεψα για της ευκαιρίες ζωής που δόθηκαν σε αυτούς τους ανθρώπους και την εποχή που έζησαν όλα αυτά. Για άλλη μια φορά αναπολώ την δεκαετία του 80 που δεν έζησα συνειδητά. Δώσε τις τεράστιες δισκέτες και τα χοντροκομμένα πληκτρολόγια λέμε.

Αγαπητό ημερολόγιο

2011-10-01T21:16:00.014+03:00

Έχω καιρό να γράψω κάτι κυρίως γιατί βαριέμαι. Έχω μπλέξει και με μαλάκες πελάτες στη δουλειά. Προσπαθώ γενικά αρκετά αυτές τις ημέρες να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να απογοητεύεται και πρέπει να βρίσκω χαρές στα μικρά πράγματα. Έχω κόψει εντελώς την τηλεόραση και ζω στην μικρή και ταπεινή πραγματικότητα των Χανίων που ότι και να γίνεται στη χώρα μας δεν την επηρεάζει, όλοι ζουν μέσα στην φούσκα τους.

Έπιασα τον εαυτό μου να μιζεριάζει και να μελαγχολεί χωρίς λόγο. Ενώ έχω καταφέρει αρκετά πράγματα στην ως τώρα ζωή μου που είμαι αρκετά υπερήφανος, σχεδόν πάντα δεν μου φαίνονται αρκετά. Προσπαθώ να αποβάλω τις αρνητικές σκέψεις και να προχωράω μέχρι εκεί που με παίρνει. Άλλωστε αυτό δεν είναι το παιχνίδι; Έχω μια βλαμμένη συνήθεια να σέβομαι τους γύρω μου και να μην είμαι ενοχλητικός. Αυτό τελικά είναι που με επηρεάζει περισσότερο και με χαλάει. Τι δύσκολο που είναι τελικά να είσαι γαμάτος.

Σήμερα έκατσα και καθάρισα το σπίτι μου και έδιωξα τους καλικάτζαρους και τα χελονονιντζάκια από τη βρόμα. Ένιωσα αμέσως καλυτέρα. Επίσης αγόρασα την σειρά Uncharted στο PS3 και είμαι αρκετά ενθουσιασμένος, είναι παιχνιδάρες. Μιας και λέμε περί βιντεογκέημς, πέτυχε το μάτι μου την open beta του Battlefield 3 στο PS store και έτρεξα ο βλάκες να το κατεβάσω να δω τι λέει. Η μέγιστη απογοήτευση. Srly δεν το περίμενα τόσο buggy (ακόμα και για beta) και κακοφτιαγμένο. Αρχικά έκανα spawn επί 10 λεπτά σε ένα σημείο του χάρτη το οποίο ήταν μέσα σε ένα βράχο και δεν μπορούσα να βγω. Όταν κατάφερα να το ξεbugάρω και άρχισα να τεστάρω τα όπλα πυροβολώντας τους πάντες, τα γραφικά κτλ δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα. Για να μην πω για τους nolifers που έπαιζαν όλη μέρα την ηλίθια beta και ειχαν φτασει ranking υπουργού Άμυνας και σε έτρωγαν με 2 σφαίρες. God damn it κωλόπαιδα, νιώθω τόσο γέρος όταν παίζω multiplayer. Τέσπα έφαγε το fucking delete μετά από κάνα 30λεπτο.

Το highlight της ημέρας ήταν ότι μετά από πολύ καιρό έγραψα κάτι μικρό με τη κιθάρα. Όχι κάτι τρομερό, λίγο που γρατζουνούσα το πρωί ηχογράφησα έναν μικρό blues αυτοσχεδιασμο. Α ναι, καλό μήνα:

Like a new pair of underwear

2011-09-18T00:27:00.012+03:00

Έλιωσα το πληκτρολόγιο μου για άλλη μια φορά. Είναι το 2ο πληκτρολόγιο που ταλαιπωρώ έτσι σε διάστημα ενός χρόνου και το συγκεκριμένο το είχα μονο μερικούς μήνες. Τα κουμπιά χαλάρωσαν και το enter κολλούσε αρκετές φορές μέσα με αποτέλεσμα οταν έγραφα αντί να αλλάζω γραμμή, να αφήνω ένα κενό μέχρι τη Κίνα. Άσε που και με το ποντίκι είχα τα ίδια, το λαστιχάκι της ροδέλας ξεκόλλησε και από την πολύ χρήση νιώθω μια μόνιμη μπίχλα πάνω του όσο και να το καθαρίζω...

Έπρεπε να αγοράσω καινούργια και άρχισα να σερφάρω στα ι-σοπς σα μανιασμένος. Είπα να κοιτάξω τι έχει η Logitech μιας και πάντα έμενα ευχαριστημένος. Υπάρχουν αρκετά καλά combos (keyboard-mouse) και από την Microsoft αρκετά οικονομικά όμως πάντα κάτι δεν μου άρεσε, είτε το ποντίκι δεν είχε πλαϊνά κουμπιά είτε το πληκτρολόγιο ηταν too much και με ηλίθιο σχήμα. Επειδή είμαι και περίεργος άνθρωπος (newsflash) μετά απο αρκετό ψάξιμο κατέληξα στο Logitech Desktop MK710. Η ποιότητα του ειναι πολύ καλη και για τα 80 ευρώ που κάνει το θεωρώ best buy.

Τα πλήκτρα είναι απαλά και με απαλή υφή που βοηθάει στο γράψιμο, έχει επίσης μια επιφάνεια για τους καρπούς απο καλής ποιότητας πλαστικό και τα απαραίτητα multimedia keys παράλληλα μια μια μικρή οθονη ένδειξης capslock, μπαταρίας κτλ. Το mouse είναι επίσης πολυ καλής ποιότητας και λειτουργικό, με ένα εύχρηστο κουμπάκι πανω από τη ροδέλα που ενεργοποιεί το hyper-fast scrolling (zomg) κάνοντας το scroll σε μεγάλα κείμενα παιχνιδάκι. Α , έχει και ενα κρυφό κουμπάκι επίσης πολυ βολικό στο πλάι εκεί που ακουμπάει ο δεξής αντίχειρας - το έχω βάλει αντί για middle mouse click και ανοίγω τα links στα ίντερνετς σε νέα καρτέλα - fuck yea.

Σκεφτόμουν σήμερα που τα πήρα πόσο σημαντικά ειναι τελικά αυτά τα περιφεριακά του υπολογιστή για κάποιων που τον χρησιμοποιεί συχνά. Είναι τα μόνα μεσα που μας επιτρέπουν να έρθουμε σε επαφή με τον υπολογιστή. Το καινούργιο πληκτρολόγιο είναι σα να φοράς ενα καθαρό, φρεσκοπλυμένο βρακί. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν στοιχίζει όσο ένα βρακί, εκτός εαν τα βρακιά σου είναι μεταξωτά.

Κώδικας, παντού κώδικας

2011-09-12T02:44:00.021+03:00

Τον τελευταίο καιρό το μόνο που κάνω είναι να στρογγυλεύω τον σμιλευτό μου κώλο στη γαμάτη δερμάτινη καρέκλα γραφείου μου. Έχω αναλάβει κάποια site και το μόνο που κάνω είναι να γράφω κώδικα, πολύ κώδικα. Παντού βλέπω html tags και javascripts. Παράλληλα βοήθησα την αδερφή μου με ένα νέο project που ξεκίνησε.

Αποφάσισε να φτιάξει ένα καινούργιο blog που θα προτείνει το outfit της ημέρας βασισμένο σε eshop ρούχων με λινκς από κάτω για να μπορείς εάν σου αρέσει να πας να το αγοράσεις. Καλά και γω δε πήδηξα μέχρι το ταβάνι με την ιδέα αλλά είμαι και κοτζάμ μαντράχαλος όποτε ίσως είναι λογικό :p .

Δυστυχώς για μένα το blog το έκανε στο tumblr. Δε ξέρω άμα τοχεις πάρει χαμπάρι αλλά το tumblr είναι πολύ της μόδας. Εγώ δε το είχα προσέξει καν. Είναι minimal, cool και όλοι φτιάχνουν blogs εκεί με εικόνες μόνο και animated gifs από ταινίες κτλ γεμάτα νόημα ενάντια στο κατεστημένο. Τέεεεεσπα, ξεκίνησα να ψαχουλεύω λίγο αυτό το τούμπλρ και το dashboard του και ανακάλυψα ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΗΕΜΕ EDITOR EVER. Τα μισά save που κάνεις πάνε στο βρόντο και πρέπει να το κάνεις 2-3 φορές μπαινοβγαίνοντας στο customize. Κάποιες φορές πρέπει να προσθέσεις ένα space στον html κώδικα απλά για να πάρει την αλλαγή σου. Uber lame, μούσπασε τα παπάρια αλλά κατάφερα το custom theme που της έφτιαξα να βγει αρκετά όμορφο (γαμάω).

Με τα πολλά λοιπόν το blog κατέληξε να ονομαστεί WearThisToday και αγοράσαμε το wearthistoday.com όπως και το tiskatanavalo.gr σαν κουλ κάτσφρεηζ, έτσι να μένει στον κόσμο. Εκεί λοιπόν η αδερφή μου μαζί με το αγόρι της θα ποστάρει ανδρικά και γυναικεία outfits για να σου προτείνουν τισκαταναβάλεις. Όλα τα eshops που επιλέγονται κάνουν shipping σε Ελλάδα. Προς το παρών δεν έχει πολύ περιεχόμενο μιας και προχθές ξεκίνησαν τα παιδιά αλλά stay tuned, bookmark it etc.

If Moses had the Internet

2011-09-10T14:41:00.003+03:00

Freddie Doodle

2011-09-06T09:04:00.017+03:00

Σαν χτες, το 1948 γεννήθηκε ο Freddie Mercury και για την 65α γενέθλια του το Google είχε στην αρχική ένα γεμάτο doodle αφιερωμένο στην ανυπέρβλητη προσωπικότητα του Freddie. Ήταν ίσως το καλύτερο που έχω δει ως τώρα, δείχνοντας ένα mini videoclip του "Don’t Stop Me Now" των Queen με μπόλικη 8bit epicness. Τη συλλογή με τα doodles, τα logos που κατά καιρούς αλλάζει το Google μπορείς να τα βρεις εδώ.

Η ηλιθιότητα της εβδομάδας

2011-09-05T15:15:00.006+03:00

Τίρουριρουριιιι (το σταθερό μου χτυπάει):

- Παρακαλώ.
- Ναι τον Τζανουδάκη θέλω.
- Λάθος κάνετε.
- Δεν είναι εκεί ο Χαράλαμπος;
- Όχι σας είπα κάνετε λάθος, δεν υπάρχει κανένας Χαράλαμπος εδώ.
- Είστε σίγουρος;
- Όχι τον έχω εδώ και στον κρύβω.
- Καλά ευχαριστώ.

Στην αυλή του Φίλιππου

2011-08-28T19:14:00.008+03:00

Grand Theft Ελληνάρας

2011-08-27T12:13:00.011+03:00

Το μεγαλείο της χώρας μας ταξιδεύει παντού και ήταν θέμα χρόνου να μπει και στα βίντεο γκέημς έτσι όπως πραγματικά είμαστε. Το Grant Theft Auto 4 περιέχει μια δόση ελληνικής κουλτούρας, κάτι που όταν το έπαιζα δεν το είχα παρατηρήσει και τώρα θέλω να ξαναπαίξω το παιχνίδι μόνο και μόνο γι’αυτό. Ένα μεγάλο μπράβο στα παλικάρια της Rockstar που μας έκαναν υπερήφανους (σημείωση: ΔΕΝ ειναι mod).

Οδηγοί χωρίς σύνορα

2011-08-25T01:23:00.014+03:00

Οδήγηση. Όσο ζώο και χωριάτης είσαι στην καθημερινότητα σου άλλο τόσο είσαι όταν οδηγάς. Δεν υπάρχει σεβασμός και τίποτα και για κανέναν παρά μόνο για το πώς θα φτάσεις πιο γρήγορα στον προορισμό σου. Δεν υπάρχουν φανάρια, σήματα stop, πεζοί, πεζοδρόμια και μονόδρομοι. Όλο ο δρόμος είναι μια ευθεία.Tι; Διαφώνησες;

Θα κατέβω κάτω και θα σε γαμήσω να ουμ. Τι; Θα φωνάξεις τη τροχαία; Έχω τον κουμπάρο μου μέσα και θα καθαρίσει. Επίσης για του μικρούς ανόητους και ανίδεους οδηγούς, η διαχωριστική γραμμή στη μέση του δρόμου δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον ειδικό δρόμο που έχει σημαδευτεί για τα μηχανάκια. Το κράτος έχει προνοήσει ΚΑΙ γι'αυτό και εσύ κάθεσαι και γκρινιάζεις. Δεν το έχεις παρατηρήσει άλλωστε; Γιατί βλέπεις όλα τα μηχανάκια να πατάνε μόνιμος πάνω στη διαχωριστική και πάντα πέρανε οοοολη την ουρά στα φανάρια; Γιατί να περιμένουν στην ουρά σαν όλους τους άλλους για το φανάρι; Χωρίς να κόβω και το πουλί μου αλλά νομίζω ότι εάν οδηγάς μηχανάκι εξαιρήσε από όλο τον Κ.Ο.Κ., θα το ρωτήσω και θα σου πω.

Σήμερα διαδραματίστηκα κάτι πολύ χαριτωμένο στο δρόμο μου για τη δουλειά. Κάτι που με έκανε να βγάλω αφρούς ευτυχίας από το στόμα. Μια πολύ "χαριτωμένη" δεσποινίς με τρέντυ γυαλί-μάσκα μιας και μπορούσε να κάνει ότι θέλει χωρίς να της πει κανείς τίποτα, αψήφησε τους νόμους του Κ.Ο.Κ. και μπήκε ανάποδα στο ρεύμα, σε μονόδρομο, ΕΠΑΝΩ στη διάβαση των πεζών και σταμάτησε παράλληλα - ανάποδα στη κατεύθυνση του δρόμου πάντα - σε ένα άλλο μηχανάκι που περίμενε στο φανάρι και άνοιξαν κουβεντούλα. Κανένας φυσικά δεν είπε τίποτα, κανένας δεν παραπονέθηκε ούτε καν κόρναρε. Και γιατί άλλωστε; Όλα ήταν ρόδινα και ροζ συννεφάκια έπνιξαν τον ουρανό.

Φυσικά η ημέρα συνεχίστηκε με τα γεμάτα χάρη παρκαρίσματα πάνω στα πεζοδρόμια, στη μέση του δρόμου και γενικά όπου βόλευε τον καθένα. Νιώθω τόσο τυχερός που είμαι Έλληνας οδηγός.

Hot Pursuit

2011-08-20T11:37:00.008+03:00

Ας μου πει κάποιος ότι αυτό δεν έγινε με τα δικά μου λεφτά. Ότι δεν χρηματοδότησε καμία υπηρεσία τον χωριάτη αστυνομικό να βάλει ζάντες και να χαμηλώσει το αυτοκίνητο της αστυνομίας. Και αν τα έβαλε από τη τσέπη του, γιατί; Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο σε αυτοκίνητο της δουλειάς σου και πόσο μάλλον ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΣ ΕΣΥ; Μάλλον στην εκπαίδευση τους βάζουν να παίζουν Need for Speed, έτη φωτός μπροστά είμαστε πάλι ρε πούστη μου.

Carl Sagan is the man

2011-08-17T18:03:00.010+03:00

Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια όταν ένα τοπικό κανάλι έδειχνε συστηματικά τα απίστευτα ντοκιμαντέρ του Carl Sagan. Καυλωμένος όπως ήμουν πάντα με το διάστημα και τους εξωγήινους ήταν για μένα τροφή για το μυαλό και τη φαντασία μου. Πάντα τα έπαιζε αργά το βράδυ και γινόμουν ένα με τον καναπέ χάνοντας την επαφή από το περιβάλλον, με τον χαρακτηριστικό τρόπο που μιλούσε και την cheesy 80s μουσική και εφέ που έβαζαν στα ντοκιμαντέρ του ειδικά σε αυτά που μιλούσαν για ζωή σε άλλους πλανήτες.

Ο Carl Sagan ήταν αστροφυσικός, Αστρονόμος, Γεωλόγος και υπεύθυνος για διάφορα προγράμματα αναζήτησης ζωής έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Έχει γράψει δεκάδες βιβλία και και πάνω από 500 επιστημονικές μελέτες. Γνωστός σε εμάς του «θνητούς» έγινε με την σειρά του BCC "Cosmos: A Personal Voyage". Α, μη ξεχάσω ότι είναι βραβευμένος με Pulitzer και η νουβέλα του "Contact" χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την ομώνυμη ταινία του 1997, έχει επίσης φτιαχτεί στο όνομα του πλανητάριο ενώ το σημείο που προσγειώθηκε το διαστημόπλοιο Pathfinder στην αποστολή του για τον Άρη ονομάστηκε Carl Sagan Memorial Station. Αυτές είναι μερικές από τις αναφορές που υπάρχουν για τον μεγάλο αυτό επιστήμονα και την χρόνια συνεισφορά του στο χώρο.

Αυτό που θα μου μείνει είναι ο η προφορά του και ο τρόπος που έλεγε τις λέξεις millions,billions και trillions τις οποίες έλεγε συχνά, επίσης χαρακτηριστικό είναι το μαλλί playmobile με την γαμιστερή χωρίστρα:

You are not special

2011-08-16T11:19:00.011+03:00

Πόσο μου τη ΣΠΑΝΕ οι δήθεν καλλιτεχνικές σοπαρισμένες φωτογραφίες που βάζει ο κάθε loser στο facebook. Όλοι όσοι έχουν μάθει 3 πράγματα στο γαμίδι το photoshop βγάζουν στημένες πόζες σε χαρακτηριστικά τοπία η παίρνουν κοντινά πλάνα τη γάτα τους, τη παντόφλα τους, τα παπάρια τους και αμέσως μεταμορφώνονται σε ψαγμένους φωτογράφους. Δεν γίνεται να μην έχεις πετύχει έστω ΕΝΑΝ που να έχει μια από τις παρακάτω φώτο ανεβασμένες:

Η κλασσική φωτογραφία που δεν έχει υποστεί επεξεργασία μεν αλλά είναι τραβηγμένη με τρόπο τέτοιο ώστε να αναρωτηθείς, τι θέλει να πει ο καριόλης ο ποιητής..;

Η oldschool, ξεχασμένη στο ντουλάπι της γιαγιάς επεξεργασία για να ψαρώνεις τις ηλίθιες σου γκόμενες:

Μια πιο retro ψαγμένη άποψη, ξεθωριασμένη για να δώσει περισσότερο βάθος στο νόημα της απόδοσης:

Η κλασσική grayscale που γίνεται με το πάτημα 2 κουμπιών:

Η πιο γαμιστερή επεξεργασία έβερ, με αυτή αμέσως ανεβαίνεις 25 σκαλιά εκτίμησης και κύρους σαν επαγγελματίας φωτογράφος. Τονίζεις τα χρώματα ενός σημείου που θες να ξεχωρίζει και να αποδοθεί σωστά αυτό που θες να εκφράσεις αφήνοντας όλο το υπόλοιπο ασπρόμαυρο και άσε τους υπόλοιπους να ψάχνονται.. Δώσε βάση στην καλλιγραφική υπογραφή που αφήνει το στίγμα του καλλιτέχνη:

Σταθμός παιχνιδιού 3

2011-08-15T10:32:00.007+03:00

Και αυτό το καλοκαίρι πάλι χαμός, όλοι τρέχουν να γίνουν κατράμι από το μαύρισμα να φάνε αυτά που δεν έχουν και να φροντίσουν να το δείξουν με τις 652 φωτογραφίες που τράβηξαν στις παραλίες στα clubs στη τουαλέτα (με πόζα). Εγώ και φέτος δε πήγα πουθενά κυρίως λόγο δουλειάς μιας και δε με παίρνει. Όχι πως παραπονιέμαι να σου πω την αλήθεια. Το καλοκαίρι δεν είναι η αγαπημένη περίοδος και αυτό κυρίως γιατί ζω σε τουριστική περιοχή και το κάθε καλοκαίρι γίνεται ένα τεράστιο καρναβάλι.

Άσε που όπως κάθε χρόνο όλοι με ρωτάνε πόσα μπάνια έχω κάνει, όπως τότε που ήμασταν πιτσιρικάδες και κάναμε κόντρες στα πόσα παγωτά έχει φάει ο καθένας. Είναι η εποχή που θέλω να είμαι όσο πιο αντικοινωνικός γίνεται (ναι ακόμα περισσότερο) και γι’αυτό το λόγο αποφάσισα να αγοράσω ένα PlayStation 3.

Ναι οκ, το ξέρω φαίνεται σαν δικαιολογία. Σκεφτόμουνα πολύ καιρό να αγοράσω ένα μιας και το XBOX δε μου φτάνει (i'm that awesome) και τα exclusives του PS3 είναι προκλητικά. Είναι όμως ταυτόχρονα και η εποχή τέτοια που άλλοι θα επέλεγαν να περνάνε τις ώρες τους κάτω από τον ήλιο. Για να μη σχολιάσω το γεγονός ότι έφτασα στην ηλικία που ΟΛΟΙ οι φίλοι μου παντρεύονται-αρραβωνιάζονται-κάνουν παιδιά και κάνεις δεν έχει χρόνο για τίποτα και πόσο μάλλον για ‘παιχνίδια’. FFS ρε μαλάκες λες και έπεσαν όλα τα βάρη του κόσμου στις πλάτες σας.

Τέλοςπάντο το PlayStation 3 είναι μια αξιοπρεπής κονσόλα, περισσότερο ποιοτική απόσο περίμενα. Και από άποψη hardware / κατασκευής αλλά και των υπηρεσιών του.
Αρχικά το μεγάλο ατού είναι ότι παίζει Blu-Ray και 3D ταινίες. Είναι ένα ολοκληρωμένο Μedia Center με πολλές δυνατότητες και επίσης το online gaming είναι δωρεάν σε σχέση με του XBOX που έχει subscription. Έχει όπως όλες οι next-gen κονσόλες δυνατότητα να φτιάξεις το avatar σου και καμπόσους τεράστιους κόσμους με mini games, κόσμο να κάνεις chat (και να φας στη μάπα καθυστερημένα παιδάκια που κάνουν spam κάθε 3 λεπτά) όπως φυσικά stores με αντικείμενα και παιχνίδια να αγοράσεις. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα με αυτό, ασχολήθηκα ίσως καμία ώρα αλλά σαν ιδέα είναι οκ και έξυπνη αφού με το sims στυλ του avatar και το housing, που ξέχασα να αναφέρω, μπορούν να σου πάρουν τα σώβρακα άμα είσαι καμένος. Όσο για τα exclusive παιχνίδια και τα γραφικά δεν έχω να πω κάτι, είναι πολύ μπροστά ειδικά το God of War 3 που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κατάφερα να παίξω – fuck yea.

Άντε και καλές Αυγουστιάτικες διακοπές.

Παραθύρια

2011-08-09T23:07:00.008+03:00

Πριν κάμποσα χρόνια κυκλοφορούσε σε μέηλ ένα χιουμοριστικό παουερπόιντ με μια κρητική έκδοση των Windows. Ήταν photoshοπαρισμένες εικόνες από τα Windows NT (ομίτζις) με κρητικές φράσεις και λέξεις και καλά, κάποιες αρκετά πετυχημένες. Σερφάροντας στα ίντερνετς το πέτυχα σε ξεχωριστές εικόνες και ένιωσα μια ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σου (πάτα στην εικόνα για να τις δεις με τη σειρά).

Δύο εικόνες, όλη η αλήθεια.

2011-08-01T10:23:00.006+03:00

Old people & Technology

2011-07-28T11:04:00.011+03:00

Περιμένοντας με το χαρτάκι στο χέρι στη τράπεζα που πάω εδώ και 5 χρόνια για ένα δάνειο μου, άρχισα να παρατηρώ για άλλη μια φορά τους ηλικιωμένους ανθρώπους – που πάντα είναι τουλάχιστον καμία 15αρια. Στα 5 αυτά χρόνια έχουν δει τα αυτιά μου και έχουν ακούσει τα μάτια μου πολλά εκεί μέσα , από το καημό της θείτσας που έχει ζάχαρο-καρδιά-πέτρες στα νεφρά και σκωλικοειδίτη στα νύχια των ποδιών μέχρι τον παππού που σκαλίζει τη μύτη διακριτικά και του μένει το κακάδι στο δάχτυλο σα μονόπετρο διαμαντένιο δαχτυλίδι. Μπορείς να πει ότι είμαι πλέον βετεράνος.

Σήμερα παρατηρούσα πως μπερδευόντουσαν με τις πόρτες ασφαλείας. Ξέρεις αυτές που έχουν μια για να μπαίνει και μια για να βγαίνεις, διπλή με κουμπάκι και την σπαστική αυτοματοποιημένη φωνή «παρακαλώ ωθήσατε τη πόρτα». Κανένας δεν καταλάβαινε από πού έπρεπε να μπει η να βγει. Άλλος έμπαινε από την έξοδο λίγο πριν κλείσει από κάποιον που έβγαινε και προσπαθούσε να ανοίξει, άλλες γιαγιάδες έμπαιναν δυο-δυο μέσα και μετά δεν ήξεραν τι να κάνουν και από μέσα από τη τράπεζα μια άλλη θείτσα τους φώναζε τι να κάνουν:

Γιαγιά 1: Μωρέ συ Τασούλα εγκλοβιστήκαμενε.

Γιαγιά 2: Όφου Χρηστέ μου..

Γιαγιά απέξω: Πάτα το κουμπάτσι εκιά στα δεξιά σου.

Γιαγιά 1: Τι;;

Γιαγιά απέξω: Το κουμπάτσι το πράσινο.

Εγώ: -_-

Το πιο τραγικοκωμικό συμβάν όμως είναι το μηχάνημα με τα χαρτάκια προτεραιότητας. Είναι αφής και πρέπει να σύρεις το δάχτυλο σου προς τα κάτω για να εκδώσει νέο χαρτάκι. Κανένας δεν καταλαβαίνει ποτέ με τη πρώτη πως δουλεύει Και ας υπήρχε το χαρτί με το τεράστιο βελάκι που γράφει ΣΥΡΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ FFS.
Άλλοι να το πατάνε, άλλοι το χαζεύουν γύρω-γύρω σα να είναι από το το διάστημα ( zomg alien technology ) και μετά κοιτάνε τριγύρω με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους - wtf is dis shit!!1. Η μεγαλύτερη πλάκα ήταν όταν είχε χαλάσει και είχαν βάλει μια κούτα από πάνω για να μην το χρησιμοποιεί κανείς. Όλοι εννοείται ότι σήκωναν την κούτα και προσπαθούσαν να πάρουν χαρτάκι λες και τη κούτα την έβαλαν επίτηδες ηλίθιε για να σε κοροϊδέψουν – "χα, στο κρύψαμε ψάξε ψάξε βλάκα".

Μα τον Αλλάχ όταν γεράσω θα γίνω ο ποιο cool και high tech παππούς.

Γουήντοουζ 3.1

2011-07-20T12:10:00.009+03:00

Πέτυχα αυτό σερφάροντας στα Ίντερνετς και τρελάθηκα, o τύπος με ένα javascript εξομοιώνει το γραφικό περιβάλλον των Windows 3.1 μέσα από τον browser σου. Επίσης ψάχνοντας πληροφορίες για τον δημιουργό του βρήκα έναν συνονόματο Φιλιππίνο rapper, ηθοποιό, τραγουδιστή, μουσικοσυνθέτη - γνωστός και ως Weird Al Yankovic της χώρας του - με κάμποσα τραγικά βιντεοκλίπ στο γιουτιούμπ. Φαντάζεσαι να είναι ο ίδιος;

omfg

Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος

2011-07-16T11:24:00.007+03:00

Χτες ο ηλίθιος ο γείτονας μου – ένα μαλακισμένο 20χρονο / φοιτητής loser που επωάζει πάνω στα παπάρια μου για να βγει στη κοινωνία ως άλλος ένας άχρηστος Ελληνάρας – άπλωνε κάτι ρούχα και λέει στον από μέσα, «ρε μαΛάκα κάνα μανταλάκι φάση, παίζει;»

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κόσμος μιλάει ακόμα έτσι, που νομίζεις ότι ζεις ρε φλούφλη στη δεκαετία του 80;

- Τη βρίσκω να πούμε με το μανούλι.

- Πολύ μου τη βγαίνεις στο έτσι ρε αδελφάκι μου.

- Κούλα μ’ακούς;

Α να χαθείτε, τσογλάνια.

Πήρα τα 3 μου

2011-07-15T16:18:00.005+03:00

- Αυτό εδώ, τι χρωστάω;
- Είναι 19 ευρώ και 97 λεπτά.
- Ορίστε κρατήστε 20, ευχαριστώ.
- Μισό λεπτό τα ρέστα σας!
- Μη μου πεις ότι θα μου δώσεις τα 3;
- Και βέβαια κύριε.

Screen Mates

2011-07-11T03:07:00.008+03:00

Χάζευα σήμερα κάτι torrents και βρήκα το Virtua Cop 2 σε ripped έκδοση 10mb μόνο (zomg). Θυμήθηκα αμέσως όταν το είχα πάρει κάποτε στο τότε πισί μου σε CD και είχα πωρωθεί που κατάφερα να φέρω τα Arcades στο σπίτι μου αν και η αίσθηση με το Lightgun είναι διαφορετική. Μιλάμε για πολλά κατοστάρικα τότε στα ηλεκτρονικά και οτιδήποτε έβρισκα σε PC βέρζιον έβγαζα αφρούς από τη χαρά μου. Μέσα στο παραλήρημα των αναμνήσεων για άλλη μια φορά, σκεφτόμενος τα πρώτα εγκεφαλικά κύτταρα που έκαψα στα παιχνίδια θυμήθηκα για κάποιο λόγο ένα πολύ μικρό προγραμματάκι που είχα, που όταν το έτρεχες εμφανιζόταν ένα μικρό προβατάκι και περιφερόταν στο desktop σου σκαρφαλώνοντας στα παράθυρα και κάνοντας διάφορες χαριτωμένες χαζομάρες.

Θυμάμαι μάλιστα πως το είχα ανακαλύψει, έκανα στο γυμνάσιο ιδιαίτερα στα μαθηματικά – έξτρα μαθήματα φυσικά ανεβασμένου επίπεδου επειδή ήμουν ιδιοφυΐα – και ο καθηγητής μου το είχε σε έναν 3x86 υπολογιστή με Windows 3.1 με 5 ¼ ιντσών δισκέτες. Όταν μου το έδειξε έπρεπε απλά να το αποκτήσω. Το πρόβλημα ήταν ότι εγώ είχα 3 ½ drive δισκέτας στο τότε πισί (με πανίσχυρο 6x86 Cyrix επεξεργαστή) και έτσι πήγα σε έναν φίλο μου όπου ο πατέρας του είχε υπολογιστή και με τους 2 τύπους δισκετών και έκανα την τράμπα. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν, ειδικά όταν ανακάλυψα ότι μπορούσες να τρέξεις πολλά προβατάκια μαζί και να κάνει το καθένα τα δικά του. Eυτυχώς για μένα η παράκρουση σταμάτησε εκεί, ειδικά όταν κυκλοφόρησε το πρώτο Need for Speed, αλλιώς θα κατέληγα να παίζω Sims (faggot).

Λίγο καιρό αργότερα που σέρφαρα πλέον στα ίντερνετς με την τρομερή dialup σύνδεση μου ανακάλυψα ότι υπήρχαν κι’άλλα προγραμματάκια σα το eSheep (aka Scmpoo), τα λεγόμενα Screen Mates. Το αγαπημένο μου ήταν το RockHard όπου εμφάνιζε έναν μικρό μεταλλά με μια κιθάρα ο οποίος έπαιζε σολιές πίσω από τη πλάτη και έλεγε quotes κιθαρίστες! Μπορείς να τον κατεβάσεις από εδώ.

Δυστυχώς το sheep δεν τρέχει σε 64bit Windows και έτσι δεν κατάφερα να το ξαναδώ εν δράση. Υπάρχει αυτή εδώ η σελίδα με λινκς για να το κατεβάσεις καθώς και screensaver, φωτογραφίες και μερικά βιντεάκια. Ψάχνοντας να το βρω ανακάλυψα και την ιστορία του, το προβατάκι το οποίο λέγεται Poe είναι βασισμένο σε ένα γιαπωνέζικο cartoon εν ονόματι Stray Sheep και έκανε την εμφάνιση ως opening spot σε μια μεταμεσονύκτια εκπομπή το 1994 στην Ιαπωνία. Έχουν κυκλοφορήσει διάφορα παιχνίδια με τον Poe και την Merry (το μαύρο προβατάκι που εμφανίζετε επίσης στο προγραματάκι random). Αρχικά το πρόγραμμα αυτο πουλιόταν κανονικά για 3.200 yen (!) όμως διαδόθηκε παράνομα στο διαδίκτυο και η συνέχεια είναι γνωστή. Κυκλοφόρησε επίσης και παιχνίδι στο πρώτο Playstation το οποίο κατάφερα και βρήκα σε iso και το έτρεξα με emulator αλλά δεν έβγαζα άκρη με τα γιαπωνέζικα :p .

Όσο μεγαλώνω τα παιδικά μου χρόνια μου φαίνονται όλο και περισσότερο μαγικά, κρίμα που δεν βρίσκω ευχαρίστηση σε τόσο μικρά και απλά πράγματα πια.

A day at the beach

2011-07-08T15:57:00.007+03:00

Smack my Brick Up

2011-07-06T21:44:00.010+03:00

Πριν κάμποσες ημέρες έπεσε στα χέρια μου ένα μπρικαρισμένο και αρκετά ταλαιπωρημένο PSP το οποίο απέκτησα κιόλας – fuck yeeeaa. Αυτός που το είχε το χρησιμοποιούσε όταν ήταν φαντάρος και μετά από κάποια μαλακία του δεν ξανάνοιξε ποτέ. Είναι το 2ο PSP που πιάνω στα χέρια μου, το πρώτο το δανειζόμουν και εγώ όταν ήμουν φαντάρος και πέρασα άπειρες ώρες σκοπέτου με God of War και Tekken :P .

Προτού συνεχίσω να σου εξηγήσω τι εννοώ με το μπρικαρισμένο:

Brick σημαίνει ότι η κονσόλα σου είναι νεκρή και δεν ανοίγει με αποτέλεσμα να είναι χρήσιμη όσο ένα τούβλο. Υπάρχουν και τα semi-bricks όπου η κονσόλα δεν ξεκινάει κανονικά παλι αλλά εμφανίζει κάποιο μήνυμα σφάλματος όπως στην περίπτωση μου. Και οι 2 περιπτώσεις συμβαίνουν κατά κύριο λόγο σε πειραγμένα μηχανήματα όπου έχουμε κάνει πατέντα για να παίζουν homebrew εφαρμογές και αντιγραμμένα παιχνίδια (Softmod).

Για να είμαι ειλικρινής, i lol’d όταν είδα μπλε οθόνη (aka blue screen of death) στο PSP να δεις που η Microsoft τοκανε μόδα. Υπάρχει μάλιστα και red screen of death που είναι για τα critical errors – youre fucked. Έτσι ξεκίνησα να ρωτάω το φίλο μου τον γκούκλη και να ψάχνω στα ίντερνετς για το τι μπορώ να κάνω σε μια τέτοια περίπτωση. Έμαθα πως κάτι τέτοιο συμβαίνει με corrupted δεδομένα σε μια από τις flash μνήμες που έχει το PSP και κρατάει τα settings του χρήστη. Προκειμένου να σου πόσα ποστ πέτυχα σε διάφορα φόρουμς και μπλογκς από πιτσιρικάδες που είχαν καταφέρει να το μπρικάρουν και έβγαζαν αφρούς από το στόμα απελπισμένοι για βοήθεια:

- omg u guyz my psp is blue wtff!!1!1 lolololl somebody halp plz my mom is gonna kill me lol :( -

Από την στιγμή που το PSP είχε ήδη custom firmware από πριν και μπορούσα να μπω στο recovery menu (πατημένο R και Power) όλα τα αλλά ήταν εύκολα.

Σύνδεσα ένα usb καλώδιο στο pc και διάλεξα το toggle usb, τα γουίντοουζ αναγνώρισαν το PSP και μου εμφάνισαν τα περιεχόμενα της κάρτας μνήμης. Α ναι ξέχασα να σου πω χρειάζεσαι κάρτα μνήμης οπωσδήποτε :p . Κατέβασα αυτό, μια homebrew εφαρμογή που κάνει recovery σε bricked κονσόλες και update firmware. Τώρα το θέμα είναι ότι δεν ήξερα τι fw φορούσε το PSP γιατί δεν έμπαινε στο μενού. Υπέθεσα ότι ειχε το 5.00 από μια επιλογή στο recovery menu που έγραφε: Game folder homebrew ( currently: 5.xx kernel ) και έτσι κατέβασα τo official 5.00 fw, ξεζίπαρα τον φάκελο της εφαρμογής στον GAME folder της κάρτας μνήμης μαζί με το firmware και από το recovery menu έτρεξα την 3η επιλογή. Η συνέχεια ήταν πολύ απλή αφού ήταν πολύ αναλυτικό και έτσι κατάφερα να το ξαναζωντανέψω κάνοντας recover χωρίς να χάσω το softmod.

Το μόνο που έμενε τώρα ήταν αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο. Το PSP ήταν γεμάτο γρατζουνιές και μέσα στη μπίχλα, ξέρεις αυτό το όμορφο καφέ κακάδι που χτίζει ο ιδρώτας σιγά σιγά. Έβαλα λοιπόν το χέρι στη τσέπη και με 25€ αγορά καινούργιο μαύρο κέλυφος και ξεκίνησα την εγχείρηση. Το μπροστά καπάκι βγαίνει πολύ εύκολα είναι 7 βίδες, το δύσκολο κομμάτι είναι να αλλαχτεί το πίσω το όποιο για να βγει πρέπει να γίνει το PSP κομμάτια. Άρχισα σιγά σιγά την αποσυναρμολόγηση χαζεύοντας που και που διάφορα βιντεάκια στο γιουτιούμπ μη κάνω κάνα λάθος. Το μόνο που με δυσκόλεψε ήταν το καπάκι του UDM disk που μου έβγαλε τη παναγία και λιγάκι η οθόνη που ήθελα να είναι πεντακάθαρο το μέσα μέρος και πάντα κατάφερνα να κάνω δαχτυλιές και το ξανάνοιγα :p :

Το PSP πριν την επέμβαση, δυστυχώς δεν
φαίνονται αρκετά οι γρατζουνιές της οθόνης.

Tο χλίπι-χλίπι στο εσωτερικού του PSP - η κατσαρές τρίχες
που βρέθηκαν μέσα δε θέλω να ξέρω από που προέρχονται..

χλίπι-χλίπι #2

Fatality

Το αποτέλεσμα άξιζε τον κόπο και το καινούργιο μου γυαλιστερό και υπεργαμάτο PSP είναι έτοιμο για λιώσιμο:

Τώρα μπορώ και εγώ επιτέλους να απολαύσω τους epic τίτλους που κυκλοφορούν στη φορητή κονσόλα της Sony:

Monkey Business

2011-07-05T01:22:00.011+03:00

Οι απομιμήσεις παιχνιδιών και ρούχων ή αλλιώς 'μαϊμούδες' αποτελούν ένα αξιοσημείωτο μέρος των παιδικών μου αναμνήσεων. Δε θα ξεχάσω τα θρυλικά Abibas και Ruma παπούτσια που κυκλοφορούσαν κατά διαστήματα στις σχολικές αυλές και όποιο παιδάκι τα φορούσε γινόταν ρόμπα – όχι εγώ ήμουν γαμάτος δεν φορούσα τέτοια, κορόιδευα τα άλλα παιδάκια παρέα με τους άπειρους κολλητούς μου - μουαχαχαχα (i wish).

Οι απομιμήσεις παιχνιδιών δεν είναι κάτι καινούργιο και κυρίως στις κονσόλες. Υπάρχουν για να ξεγελάμε τους πιτσιρικάδες και τους γονείς που τρέχουν πανικόβλητοι να αγοράσουν αυτό που τους ζήτησε ο μικρός χωρίς να ξέρουν λεπτομέρειες. Κινέζικης προέλευσης κυρίως, κάποιες αρκετά καλές και άλλες απλά για γέλια. Δε θα ξεχάσω τις φτηνές 'μαϊμούδες' παιχνίδια από γνωστούς ήρωες που έβλεπα στα ψιλικατζίδικα ή τις τραγικές απομιμήσεις του Playstation στα παιχνιδάδικα.

Βέβαια θα μου πεις όταν είσαι μικρός δε σε νοιάζουν αυτά, θες μόνο να περνάς καλά και η φαντασία σου κάνει όλα τα υπόλοιπα, όμως το να φοράς απομιμήσεις ρούχα η να έχεις μια απομίμηση παιχνίδι γίνεσαι εύκολα στόχος στα άλλα κακομαθημένα παιδάκια. Ένας γονιός δε θα το καταλάβει κυρίως γιατί η 'μαϊμού' είναι φτηνότερη, όμως ξεχνάει το πόσο σημαντικό είναι να είσαι κουλ στο σχολείο και να θέλουν όλοι να έρθουν σπίτι σου να παίξουν με το Σούπερ Νιντέντο σου.

Φτινή απομίμηση του N64

Και πες ότι όλα τα άλλα μετράνε, η κατσίκα που κολλάει;

Overlord Leaves his Wife (χωρίς λόγια)

Πίτερ οφ Πέρσια Παν

Αυτό έγινε επίτηδες είμαι σίγουρος.

Μαϊμού PSone / Picatchu / Gameboy

Απομίμηση Dreamcast / Saturn απο τη PEGA

Ποτέ δε θα γίνεις κουλ σαν και αυτόν.

Manny Fucking Christ (not)

Join the Dark Side of.. the police.

Τι Optimus Prime και μαλακίες

Super Hero StarWars Whatever

Srsly?

Φωτιά να πέσει,

να σας κάψει.

Sailorbike

God Almighty Motherfuckers (Best action figure ever)

Ευτυχώς που δεν είχα ποτέ κάτι τέτοιο μικρός,
θα μεγάλωνα με σοβαρά τραύματα.

Again, χωρίς λόγια.

Βρες μου ΕΝΑ λόγο γιατι να χρειάζεται ο Superman μηχανή.

Κάτι δε μου κολλάει εδώ, χμμ

More like, Sense of Humor :p

It's me, Marco

Too hot to work

2011-07-01T21:41:00.008+03:00

Σταματήστε τις διαδηλώσεις και τις αιματοχυσίες, αδέλφια Αγανακτισμένοι ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτό το χάλι είναι άλλος. Δεν φταίνε οι πολιτικοί, τα ρουσφέτια και οι κομπίνες και η κοροϊδία. Ο λόγος που δεν έχουμε λεφτά και δεν πάμε μπροστά σαν χώρα είναι η ζέστη, ναι καλά άκουσες το ζεστό κλίμα και οι καύσωνες των καλοκαιριών στην Ελλάδα.

Αυτή την παρά πολύ σημαντική και Life changing αποκάλυψη μου την εκμυστηρεύτικε μια γνωστή μου σε μια κουβέντα που είχα μαζί της πρόσφατα. Όταν η κουβέντα λοιπόν έφερε το πρόβλημα της χώρας και τον τρόπο εργασίας του Ελληνάρα σε σύγκριση με άλλες χώρες ιδού τι σοβαρή απάντηση πήρα από αυτόν τον άνθρωπο της γενιάς μου:

Μα μην συγκρίνεις ρε συ τις άλλες χώρες με την Ελλάδα, το ίδιο κλίμα έχουν; Τον ίδιο καιρό έχει στην Γερμανία; Εδώ με τόση ζέστη πως να δουλέψεις, με αυτόν τον ήλιο δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν έχεις δει και στην Ισπανία που είναι με τις κιθάρες και τα σομπρέρο όλη μέρα;

Καμαρώστε λοιπόν το θρέμμα της γενιάς μου, να γιατί δεν πάμε μπροστα γιατι είμαστε too hot to work. Έχει πολύ ζέστη στη χώρα μας για να σηκώσουμε τις τετράγωνες κωλάρες μας από τις καρέκλες και να παλέψουμε για αυτά που μας ανήκουν. Να ζοριστούμε και να εξελιχτούμε, να βγάλουμε τίμια το ψωμί μας και ας μην φάμε με χρυσά κουτάλια.

Καλό μήνα μαλάκα Έλληνα.

WiiMote Whiteboard

2011-06-29T01:25:00.008+03:00

Πριν κάμποσο καιρό πέτυχα έναν κινέζο ο οποίος χρησιμοποιώντας ένα Wii Remote (WiiMote) κατάφερε να μετατρέψει οποιαδήποτε οθόνη σε interactive Whiteboard. Αν και ήταν έξυπνο δεν έδωσα πολύ σημασία μιας και οι οθόνες αφής και τα interactive multimedia είναι πλέον στην καθημερινότητα μας, πολλές εταιρίες κυκλοφορούν πλέον netbooks και laptops με multitouch οθόνες για να μη μιλήσω για τα κινητά.

Άλλωστε η Microsoft εδώ και χρόνια παλεύει να κυκλοφορήσει το Windows Surface για να αλλάξει άλλη μια φορά τον τρόπο ζωή μας, όταν βέβαια αυτό γίνει οικονομικά εφικτό γιατί ως τώρα το Windows Surface όπως και άλλες εταιρίες που προσφέρουν παρόμοια προϊόντα τα κοστολογούν όσο δυο νεφρά νεογέννητων σιαμαίων:

Πρόσφατα λοιπόν το συζητούσα με έναν καλό μου πελάτη ο οποίος χρειαζόταν κάτι ανάλογο για τις παρουσιάσεις του σε μελλοντικούς πελάτες. Αμέσως θυμήθηκα τον κινέζο και έψαξα στα ιντερνέτς για λεπτομέρειες. Ο Johnny Chung Lee εργάζεται ως Human-Computer Interaction Researcher και δουλεύει για την Google. Είναι γνωστός για τα project του στο Kinect και για τα WiiMote mods και το 2008 ήταν ανάμεσα στους 35 μεγαλύτερους καινοτόμους τεχνολογίας στο κόσμο κάτω των 35 χρονών. Πρόκειται για έναν πανέξυπνο τύπο (και fellow geek), για περισσότερες πληροφορίες και για τα project του μπορείς να στη προσωπική του σελίδα.

Ανακάλυψα ότι από τότε που χάζευα τα βιντεάκια του στο γιουτιούμπ, η πατέντα αυτή έχει γίνει διάσημη κυρίως σε καθηγητές και σχολεία που χρειάζονται ένα Low badget Interactive Whiteboard. Όμως και για την δική μου περίπτωση ήταν ότι πρέπει αφού αυτό που ήθελε ο πελάτης ήταν απλά να παρουσιάζει σχέδια και φωτογραφίες με ψαρωτικό τρόπο και χαμηλό κόστος.

Πως δουλεύει:

Όπως λέει ο και ο Τζόνι στο βιντεάκι απο την παρουσίαση του στο TED παραπάνω, η ιδέα βρίσκετε πίσω από τον τρόπο λειτουργίας του χειριστηρίου του Wii. Το WiiMote είναι στην ουσία μια κάμερα υπερύθρων όπου συνδέετε ασύρματα με Bluetooth. Χρησιμοποιώντας ένα αυτοσχέδιο στυλό με ένα υπέρυθρο λαμπάκι για μύτη, όπου δείχνω παρακάτω πως το κατασκευάζουμε, εξομοιώνουμε την κίνηση του mouse κουνώντας απλά το στυλό στην οθόνη με το WiiMote να "κοιτάει" την οθόνη.

Το WiiMote "διαβάζει" τη θέση του IR (Infrared) Pen καθε φορα που το χρησιμοποιεί ο χρήστης και μεταφέρει τη θέση του μέσω Bluetooth στοv υπολογιστή, μετατρέποντας την κίνηση σε mouse click:

Τι χρειάζεσαι:

Ένα WiiMote
Ένα USB Bluetooth αντάπτορα
Μια ΑΑ ή ΑΑΑ μπαταρία
Ένα διακόπτη Momentary On
Ένα IR(υπέρυθρων) led - Vishay TSAL 6400
Holder για μια ΑΑ ή ΑΑΑ μπαταρίας (προαιρετικό)
Δυο μικρά καλωδιάκα
Ένα χοντρό μαρκαδόρο
Software συνδεσμολογίας

IR Led - Momentary On Switch - AA Battery

Αρχικά ξεκίνησα ψάχνοντας τα υλικά για το IR Pen μου μιας και το WiiMote μιας και τα υλικά ήταν δυσεύρετα δυστυχώς για μένα γιατί τα led υπερύθρων για τα Χανιά είναι επιστημονική φαντασία. Κατάφερα να βρω όλα τα κομμάτια που ήθελα εκτός το case της μπαταρίας από αυτό εδώ το eshop, όσο για το usb bluetooth adapter αγόρασα ενα απο τα Multirama γύρω στα 10 ευρώ. O πελάτης επίσης είχε Wii οπότε ήμουν σχεδόν έτοιμος.

Για για τον μαρκαδόρο εξοπλίστηκα με ένα Posca χρώματος μαύρο, αρκετά χοντρό για να χωράει μια μπαταρία μέσα και για να χωρέσει ο διακόπτης και να πατιέται άνετα:

Πριν ξεκινήσω πειραματίστηκα λίγο φτιάχνοντας το κύκλωμα του στύλου που μου θύμισε την τέταρτη δημοτικού όταν κάναμε τέτοιου είδους κατασκευές :p :

Το κύκλωμα που θα μπει αργότερα μέσα στο μαρκαδόρο

Επειδή το υπέρυθρο φως δεν είναι ορατό από το ανθρώπινο μάτι το δοκίμαζα βλέποντας το μέσα από την κάμερα του κινητού:

IR Led εν δράση

Πριν κατακρεουργήσω τον Posca ήθελα να το δοκιμάσω πρώτα να είμαι σίγουρος ότι όλα δουλεύουν, χρησιμοποίησα έναν ΡΟΖ (γκέι) μαρκαδόρο υπογράμμισης πλακουτσωτό και κόλλησα με ταινία επάνω το κύκλωμα :

Ως εδώ όλα γαμάτα, η σύνδεση του WiiMote στο πισί ήταν πάρα πολύ απλή και χρησιμοποίησα του drivers των Windows 7 χωρίς έξτρα software. Όλα τα υπόλοιπα τα κάνει το software για το Whiteboard, εγώ χρησιμοποίησα το Smoothboard 2 (λινκς θα βρεις παρακάτω) το οποίο ήταν το πιο εύχρηστο με τις περισσότερες λειτουργιές και ακόμα και στα Ελληνικά. Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι δεν είναι δωρεάν και η trial έκδοση σε πετάει έξω μετά από λίγη ώρα.

Ζωγραφική με το IR gay pen

Το WiiMote πάνω σε σταντ κάμερας μετά την πρώτη δοκιμή.

WiiMote Whiteboard software:

WiiMote Whiteboard v0.3 (Official Johnny Chung Lee release)
SmoothBoard 2
WiiMote Whiteboard (για Mac και PC)
GTK WiiMote Whiteboard (Linux)
WiiMote Whiteboard (Mac)

Έτσι με το να δουλεύουν όλα όπως έπρεπε ξεκίνησα να μεταφέρω το κύκλωμα στο Posca μαρκαδόρο, που θεωρώ ότι είναι το πιο "δύσκολο" κομμάτι της υπόθεσης εάν αποφασίσεις να το κάνεις μόνος. Αρχικά έπρεπε να τον ανοίξω και να αδειάσω το μελάνι, το ιδανικότερο θα ήταν να έβρισκα κάποιον μαρκαδόρο με καπάκι που ξεβιδώνει από πίσω για τις μελλοντικές αλλαγές της μπαταρίας αλλά δεν βρήκα τίποτα αντίστοιχο.

microsurfer wins - Fatality

Έπειτα έπρεπε να δω πως θα τα χωρέσω όλα μέσα, το led ήταν πιο λεπτό από την μύτη του μαρκαδόρου και έτσι το τύλιξα αρκετές φορές με ταινία γύρω γύρω και το σφήνωσα στη μύτη προσθέτοντας μερικές σταγόνες κόλλας στιγμής για να μη φύγει καταλάθος. Επίσης φρόντισα να κολλήσω ταινία σε όλες τις επαφές και κυρίως στα ποδαράκια του led και στα ποδαράκια του διακόπτη για να μην ακουμπάνε μεταξύ τους για να αποφύγω οποιοδήποτε βραχυκύκλωμα.

Μύτη μαρκαδόρου με IR led

Μέτρησα την απόσταση της μπαταρίας και άνοιξα μια τρύπα για τον διακόπτη μου έτσι ώστε να χωράει και τα δύο μέσα, επίσης πρόσθεσα λίγη ταινία γύρω από την ΑΑ μπαταρία για να μην «παίζει» σα κουνίστρα στο μαρκαδόρο μιας και ο Posca είναι λίγο πιο παχύς από μια ΑΑ μπαταρία. Τα δυο μειονεκτήματα αυτής της κατασκευής είναι ότι για να αλλαχτεί η μπαταρία θα πρέπει να ξεκολλήσεις τη μύτη (την οποία κόλλησα στο τέλος με κόλλα στιγμής ) και θα πρέπει να βγει ο διακόπτης.

Λίγο πριν το τελικό αποτέλεσμα

Παρολαυτά ήμουν αρκετά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, το καινούργιο IR μαρκαδοράκι ήταν αρκετά στιβαρό, γερό και όμορφο έτοιμο για δράση:

Το τελικό τεστ το αποθανάτισα με την καταπληκτική κάμερα του κινητού μου. Το πρόγραμμα που χρησιμοποιώ είναι το Cooliris, ενα multimedia plugin για τον Firefox και Chrome όπου μπορείς να βλέπεις ειδόνες, βίντεο και μουσική μέσα απο ενα 3D Wall, καθώς και λίγο ότιναναι ζωγραφική στο Autodesk SketchBook:

Σε γενικές γραμμές είναι μια πρακτική και οικονομική λύση, η κατασκευή του IR μαρκαδόρου δεν κοστίζει πάνω από 15 ευρώ μαζί με το bluetooth adapter και εάν είσαι κάτοχος Wii τότε δεν μπαίνεις σε άλλα έξοδα. Εάν πιάνουν λίγο τα χέρια σου η κατασκευή είναι παιχνιδάκι αλλιώς υπάρχουν και έτοιμοι τέτοιοι μαρκαδόροι καθώς και διάφορα αξεσουάρ που μπορείς να αγοράσεις.

Το βασικό μειονέκτημα είναι η απόσταση του WiiMote από την οθόνη. Η ιδανικότερη εγκατάσταση είναι με τη χρήση προτζέκτορα. Το WiiMote δουλεύει με απόκλιση 45 μοιρών και χρειάζεται 2 φορές το ύψος της οθόνης σε απόσταση για να πιάνει. Έτσι εάν θέλεις να το χρησιμοποιήσεις σε οθόνη υπολογιστή η τηλεόραση θα πρέπει να το έχεις αναγκαστικά κοντά σαν αγγούρι.

Άντε και καλές παρουσιάσεις!

Αγγουροξύπνημα

2011-06-27T10:08:00.009+03:00

Ποτέ δε θα μάθω πως είναι να ξυπνάς δύσκολα. Να κοιμάσαι βαριά σα βόδι και να θες κανόνια να ξυπνήσεις. Πάντα κοιμόμουν ελαφριά και ξυπνάω σχεδόν με τον παραμικρό ηλίθιο θόρυβο σα μαλάκας. Σήμερα ξύπνησα από την του από πάνω τη φραπεδιέρα (no shit) που απ’ότι φαίνεται είναι βενζινοκίνητη και βιδωμένη στο πάτωμα. God damn it.

Inner Reflection

2011-06-26T11:40:00.010+03:00

Λίγο καιρό πριν φύγω φαντάρος το 2008 είχα ξεκινήσει να γράφω μικρά κομματάκια στη κιθάρα από διάφορες ιδέες που είχα κατά καιρούς και να τα ηχογραφώ αλλά με τον καιρο η όρεξη χάθηκε. Είχα ξεκινήσει να φτιάχνω και κάτι σαν εξώφυλλο μιας και τα κομμάτια αυτά θα τα ένωνα μεταξύ τους και θα τα ονόμαζα Inner Reflection (τσσσ), αλλά δεν το τελείωσα ποτε.

Το σκεπτικό ήταν ότι αυτό που στέκετε στον καθρέπτη θα ήταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και θα έβλεπε το είδωλο του σε ένα ανθισμένο περιβάλλον ή έστω με περισσότερο χρώμα. Το ξέρω ακούγετε πολύ emo αλλά ήμουν πονεμένος που θα πέταγα ένα χρόνο από τη ζωή μου στο στρατό :p ,

Τις προάλλες σκάλιζα το GuitarRig παίζοντας με τα εργοστασιακά presets και κόλλησα με ένα εφέ εν ονόματι cristal. Άρχισα να παίζω κάποιες ιδέες που είχα από τότε και αποφάσισα να ηχογραφήσω έναν αυτοσχεδιασμό:

Reloaded

2011-06-26T09:32:00.011+03:00

Im back μοναδικέ μου αναγνώστη. Τι; Χέστηκες; Μα κάτσε να σου πω πρώτα την ιστορία μου,

Μετά από ενάμιση σχεδόν χρόνο αποφάσισα να ξαναπιάσω το μπλογκ και όπως βλέπεις υπέστει ένα ρετουσάρισμα. Κράτησα το παλιό σαν ξεχωριστό μπλογκ πιο πολύ για συναισθηματικούς λόγους (fag) μιας και το είχα ξεκινήσει σε μια ιδιαίτερη στιγμή της ζωής μου που αναζητούσα την δημιουργικότητα. Και μάντεψε - και τώρα έτσι είμαι.

Τελικά είναι αναπόφευκτο για μερικούς ανθρώπους, είμαι καλλιτεχνικά ανήσυχο άτομο (fuck yea) δεν μπορώ να μένω στάσιμος, όσο και αν το επιδιώκω από μικρός, και το μόνο που με ευχαριστεί πλέον είναι να δημιουργώ κάτι. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική που παίζω που ποτέ δεν με ένοιαξε να κάνω κάτι επαγγελματικά, ήταν ανέκαθεν κάτι προσωπικό.

Επίσης για να είμαι ειλικρινής η όλη κατάσταση με τα μπλογκς με έχει αηδιάσει λίγο. Όλοι έχουν από ένα και όλοι είναι γαμάτοι και καυτηριάζουν την πραγματικότητα.Τα 6 στα 10 τουλάχιστον μπλοκς θα μιλάνε για την Ελληνική πραγματικότητα και θα τα χώνουν δήθεν με κάποιο χιουμοριστικό στυλ ή θα είναι ψαγμένα και καλά με ποίηση ή πολύ κουλτουριάρικα minimal quotes. Σπάνια πετυχαίνω ανθρώπους να ποστάρουν ουσιώδες πράγματα και αρκετά δημιουργικά έτσι ώστε να μου τραβήξουν τη προσοχή. Ίσως θυμάσαι την απόπειρα μου να γραφώ σε μια στήλη του Fridge. Δυστυχώς τα όσα συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή από τότε μέχρι σήμερα, κυρίως από επαγγελματικής απόψεως δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω να γραφώ τακτικά και έτσι σταμάτησα. Όμως μπορείς να βρεις όσα έχω γράψει στο Fridge κάνοντας κλικ εδώ.

Γενικά στο Fridge θα βρεις αξιόλογα αρθράκια κάθε γούστου από άτομα της προκοπής με πολύ όρεξη (άντε πάλι διαφήμιση).

Το πιο αστείο είναι ότι ποτέ δεν έγραφα. Δεν ήμουν ποτέ του γραπτού λόγου εδώ Εσ Εμ Εσ γραφώ με το ζόρι. Ακόμα και βιβλία έχω διαβάσει ελάχιστα, νιώθω ότι το χαρτί και το στυλό είναι κάτι τελείως πρωτόγονα έτσι όπως έχω κάψει τον εγκέφαλο μου με τους υπολογιστές. Πρόσφατα μάλιστα γράφοντας κάτι προσπάθησα για ένα κλάσμα του δευτερόλεπτου να πατήσω το CapsLock για να γράψω κεφαλαία...

Ελπίζω αυτή τη φορά να καταφέρνω να ποστάρω που και που εδώ μιας και έχω σκοπό να γράφω περισσότερο για τα καθημερινά μου ερεθίσματα και δημιουργίες είτε προσωπικές είτε μέσα από τη δουλεία μου.